Selecteer een pagina

 

Wat was de pijn van je gemis voelbaar…

 

Tijdens het fotograferen van een uitvaart zijn er altijd emoties bij betrokken. Maar bij een uitvaart van kinderen of een baby is het soms heel moeilijk om je tranen te bedwingen. Zo ook bij de uitvaart van deze jonge meid….

Je ouders waren zo blij met jullie komst. Ze waren al aan het dromen over de toekomst en over de leuke dingen die jullie samen zouden gaan doen. Daar kwam abrupt een einde aan toen 1 hartje niet meer klopte en je tweelingzusje zonder je verder moest.

Ik had met de uitvaartleidster buiten de woning afgesproken om samen naar binnen te gaan. Toen wij de woonkamer binnen liepen was de pijn van het enorme gemis zo goed voelbaar dat ik even niet wist wat ik moest zeggen tegen de ouders. Ik zag een wit ledikantje in de woonkamer staan met een klein wit kistje erin. Met zorgvuldig uitgekozen roze rozen in de vorm van een hartje op het kistje. Er is niets in deze wereld dat in woorden kan uitdrukken hoe dat voelt om dat te zien staan. Het hoort gewoon niet dat er van een baby afscheid genomen moet worden. Ik moest mij even herpakken om te gaan doen waarvoor ik gekomen was. Voor de ouders, hun oudere dochter en het pasgeboren zusje deze dag vol liefde en afscheid vast te leggen.

Ik werd zo liefdevol ontvangen door de ouders en familie. Dat is iets wat mij het meest verbaasd heeft in de afscheidsfotografie, dat ik altijd zo liefdevol ontvangen werd. Ik ben een vreemde die langskomt op de meest slechtste en intiemste dag van iemands leven. Maar door het warme ontvangst kon ik hun wel geven waar ik voor gekomen was, een tastbare herinnering maken.

De dienst was heel intiem en zo liefdevol. De woorden van de moeder gingen door merg en been. Ik hield het ook niet meer droog. Het verdriet kwam echt binnen. Bij het graf begon het te sneeuwen waardoor alles zo betoverend wit werd. De pure mooie witheid van de sneeuw die symbool stond voor het ongeschreven levensblad van de baby. Dit was de eerste en laatste uitvaart waarbij ik van de eerste tot de laatste minuut een brok in mijn keel had en soms een traantje weg moest pinken.  

Met toestemming van de ouders mag ik de foto’s plaatsen.
Onder de foto’s kunt u een reactie achterlaten als u dat wilt. Uw email adres wordt niet gepubliceerd.

2 Reacties

  1. Yvonne

    Wat een heftige reportage zeg. Maar zo mooi en waardevol….

  2. Walter

    Tranen in mijn ogen. Dan krijgt het leven toch opeens een andere lading. Ik wens de ouders, familie en vrienden veel sterkte toe

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!